Great Ocean Road

Het weekend van 21 en 22 mei heb ik samen met twee anderen de Great Ocean Road trip gemaakt. Dit is een prachtige route langs de zuidkust van Australië. De weg is meer dan 240 kilometer lang en in 1919 door soldaten aangelegd die terug kwamen van de Eerste Wereldoorlog. Doordat de Great Ocean Road gewijd werd aan de slachtoffers van WW1 is dit het grootste oorlogsmonument voor slachtoffers van deze oorlog.

Langs deze weg kun je onder meer de beroemde Twaalf Apostelen bewonderen, koala’s en kangoeroes spotten en ondertussen geniet je van het prachtige uitzicht.

20160521_154444

De auto die we gehuurd hadden

 Zaterdag

Om 8 uur konden we de auto ophalen bij de car rental dus liepen Hendrik (van de beerpong) en ik om half 8 bepakt en bezakt die kant op. Hier zouden we ook onze medereizigers ontmoeten. Althans, dat was de bedoeling. Het meisje, Angelica, kwam al snel maar de jongen, ik weet zijn naam niet, was nergens te bekennen. Erg vervelend, want Hendrik had ook voor hem gereserveerd op de plek waar we zouden overnachten. Je krijgt je geld alleen terug als je 24 uur van te voren afzegt en dat kon toen niet meer. Blijkbaar dacht de jongen dat hij er om 8 uur in de avond moest zijn in plaats van in de ochtend. Achteraf had hij zelf ook wel door dat het een beetje raar is om pas om 8 uur in de avond te gaan rijden. Na een uur wachten besloten we toch maar zonder hem te gaan.

Ondanks dat begonnen we enthousiast aan de trip. Gelukkig voor de anderen zat ik niet achter het stuur. Onderweg waren de grappen over Duitsers die kuilen graven op het strand en Nederlandse kaaskoppen niet aan te slepen. Ergens hadden Hendrik en ik besloten dat we elkaar wel voor de grap konden afzeiken zonder dat er iemand echt beledigd zou raken. Het soort humor wat ik wel kan waarderen. Het duurde nog wel even voordat we onze eerste stop zouden bereiken dus hadden we onderweg ook nog genoeg tijd om Angelica beter te leren kennen. 

Na anderhalf uur bereikten we onze eerste stop in het surfersstadje Torquay. Een plek die tegelijk met de surfindustrie steeg en in bezit is van het wereldberoemde Bells Beach. Dat het surfen hier bekend is konden we merken toen we tijdens een picknick, ondanks het frisse weer, uitkeken over een zee waar nog steeds mensen fanatiek aan het surfen waren.

Vervolgens reden we naar Anglesea. Ergens tussen Torquay en Anglesea begint officieel de Great Ocean Road. Anglesea was naar mijn mening één van de mooiste stops. Het koste wat moeite om de juiste plek te vinden vanwege alle zandweggetjes. Nadat we over een hekje waren geklommen stonden we op een klif te kijken naar de zee flink wat meters onder ons. Niet erg veilig. We zijn maar weer terug gegaan en verder gereden tot we het punt bereikten waar we naartoe wilden. In eerste instantie was er niet veel bijzonders te zien toen we op een strand terechtkwamen met veel zeewier en een klif waar je dus helemaal niet op kon komen, zoals wij wel gedacht hadden. Hendrik wou toch graag langs de rotsen klimmen om te kijken of er toch een mogelijkheid was om die plek te bereiken. Ik ben uiteindelijk helemaal meegegaan tot het eindpunt en ik ben zo blij dat ik dit heb gedaan. We kwamen terecht op een supermooi strand waar helemaal niemand was. Uiteindelijk heeft hij het helemaal tot de top beklommen maar ik vond het strand veel te mooi. Als ik de tijd had gehad was ik daar de hele middag gebleven, maar de Great Ocean Road had nog veel meer te bieden. Na een tijdje moesten we toch echt weer terug om Angelica op te zoeken die foto’s aan het maken was vanaf het eerste strand en trokken we verder naar Lorne.

Onderweg zijn we ook vaak een keer gestopt om even van het uitzicht te genieten. Deze plekken worden steeds aangegeven langs de weg en zijn zeker de moeite waard om even uit te stappen. Aangekomen in Lorne hebben we geluncht aan het strand en hebben we uitgezocht via een soort VVV-kantoor waar je hier het beste kangoeroes kunt spotten. Het begon al erg laat te worden en het liefst wilden we voor het donker in Port Cambell zijn waar we gingen overnachten, daarom zijn we direct vanuit Lorne naar Port Cambell gereden. We zijn nog wel een paar keer gestopt onderweg als er weer een punt kwam waar je een mooi uitzicht had. Ondertussen had ik in de auto moeite om m’n ogen open te houden. Sowieso word ik van het zitten in een rijdende auto slaperig maar aangezien ik vrijdagnacht de hele nacht had doorgehaald was dit waarschijnlijk de reden waarom ik zo moe werd. Het was veel te gezellig geweest die avond ervoor en tegen beter weten in ben ik gebleven tot het eind. Ik wilde persé niet in slaap vallen dus elke keer als m’n ogen dichtvielen schoot ik weer overeind. Wat er blijkbaar nogal lachwekkend uitzag. We hebben het niet gered om voor het donker in Port Cambell te komen maar we werden onderweg wel getrakteerd op een prachtige zonsondergang. Alsof je recht in een vuurzee rijdt. Ik had nog nooit zo’n mooie zonsondergang gezien.

Uiteindelijk waren we dan in Port Cambell. Ons hostel hadden we gelukkig snel gevonden. In vergelijking met het hostel waar ik werk was deze echt brandschoon en overduidelijk in een betere staat qua gebouw. Wel veel saaier. Die avond hebben we na het eten gepraat en kaartspelletjes gespeeld. Eerst wilden we nog naar de winkel om een fles wijn te halen maar die was al dicht. Misschien maar beter ook, want door slaapgebrek en kou was ik aan het eind van de avond hartstikke verkouden. Tsja, eigen schuld. Het enige voordeel was dat ik, toen we eenmaal op bed lagen, direct in slaap ben gevallen.

Zondag

Vroeg in de morgen stonden we te kijken naar het uitzicht over Port Cambell. Het was nog stil en de zon was net op. Heerlijk. Die dag ervoor hadden we veel dingen overgeslagen en bewaard voor vandaag. We keken uit naar een volle dag vol met nieuwe plekken. Onze eerste stop van die dag was de London Bridge. Ook een erg mooi punt van de Great Ocean Road! Indrukwekkend om te zien hoe de golven tegen de rotsen aan slaan en hoeveel tinten blauw water kan hebben. Hier zijn we dan ook een tijdje gebleven. Daarna reden we terug naar de 12 Apostelen. Het is natuurlijk één van de bekendste dingen langs de Great Ocean Road maar ik vond het niet specialer dan de London Bridge. Die was eigenlijk nog wel mooier om te zien. Daarna moesten we een flink stuk rijden naar Cape Otway, waar we koala’s hoopten te gaan zien. Gister hadden we dit punt afgesneden omdat je voor Cape Otway naar het uiterste puntje moet rijden en we een snellere route hadden gekozen. Nu hadden we tijd om ook hier langs te rijden. Na een tijdje hier rond te hebben gereden hadden we niet veel hoop meer om koala’s te zien. Ze waren nergens te bekennen. Opeens zag Hendrik één in de boom zitten. Enthousiast stapten hij en Angelica uit terwijl ik nog steeds zat te turen maar geen koala zag. Toen ik uiteindelijk bekende dat ik hem niet zag bleek ik de hele tijd naar de verkeerde boom te hebben gekeken. Vandaar. Na de eerste koala te hebben gezien kwamen we er meer tegen. Super leuk om ze in het wild te zien. Ze staren je aan vanaf hun plekje in de boom en gaan gewoon rustig door met niksen.

Vanuit Cape Otway gingen we weer naar Lorne. Ik had intussen in de Lonely Planet gelezen dat Anglesea (waar we die dag ervoor ook waren geweest) een golfbaan had waar je kangoeroes kon zien, dus stopten we in Lorne alleen om naar Teddies lookout te gaan. Waarvandaan je dit uitzicht hebt op de Great Ocean Road:

20160522_145430.jpg

 

We wilden hier ook wat gaan eten, dus hadden we ons geïnstalleerd op één van de picknicktafels. Een paar zwart-witte vogels (zwartrugfluitvogels) waren het hier echter niet mee eens. Ze omsingelden ons (geen grap) en begonnen rare geluiden te maken. Angelica had al eerder een aanvaring gehad met deze agressieve vogelsoort en waarschuwde ons dat ze soms echt aanvallen. We probeerden eerst gewoon door te eten en geen aandacht aan ze te schenken. Ik moest aan m’n moeder denken die erg bang is voor vogels en waarschijnlijk allang gillend naar de auto was gerend en grinnikte stiekem een beetje om deze gedacht (sorry mams). Toch gingen we maar ergens anders zitten. Terwijl ik tegen de anderen zei dat we op deze nieuwe plek toch een beter uitzicht hadden doemde achter ons weer diezelfde vogel op. Hij maakte een krijsend geluid en jawel daar kwamen ook zijn vriendjes weer aan. Opgejaagd door vogels hebben we in de auto gegeten. Dan te bedenken dat ik in de stad nog een foto had gemaakt van de vogel omdat ik hem zo mooi vond.

De golfbaan in Anglesea was onze laatste stop, want Hendrik had nog een vliegtuig te halen dus we moesten om 6 uur terug zijn in Melbourne. Ik had verwacht dat we ze van dichtbij konden zien maar helaas kon je niet de golfbaan zomaar oplopen. Vanachter een hek hebben we toch deze dieren ook even kunnen bewonderen. Ze hupten ongestoord tussen de golfkarren door. Ik denk dat je zoiets alleen in Australië kunt zien. Een golfbaan vol met kangoeroes.

Nadat we in Melbourne eindelijk een parkeerplaats hadden gevonden bij de car rental namen we afscheid. Grappig dat je twee dagen met mensen kunt optrekken en een leuke tijd kunt hebben wetende dat je elkaar daarna waarschijnlijk nooit weer spreekt. De Great Ocean Road vond ik fantastisch. Zeker aan te raden! Je zou dit met gemak over een week kunnen verspreiden denk ik. De hele weg was zo bijzonder. De stad kan soms erg verstikkend zijn en ik merkte dat ik heb genoten van de rust en stilte die de stad niet heeft. Zou zo nog een keer teruggaan want er was nog genoeg te zien.

Love,

Melissa

P.s. helaas is de WIFI hier heel slecht en kreeg ik de foto’s lang niet allemaal geüpload dus ik zet ze op Facebook 🙂

2 Spencer Street, 3000 VIC Melbourne, Australia