A week in Melbourne

Beste lezer,

De eerste week in Australië zit er alweer op. Een lange week, maar uiteindelijk wel een super week. Het leek me wel leuk om eerst kort te vertellen hoe het te werk gaat in een hostel en wat ik moet doen voor mijn stage.

Het wonen in een hostel vond ik erg wennen. Vooral hoe het er in de keuken aan toe gaat. Als je eten koopt bewaar je dit in een boodschappentas in een grote koelkast. Deze tas moet je labelen met je naam en hoelang je blijft, anders wordt het weggegooid. Het duurde even voordat ik dit doorhad want niemand had me dit uitgelegd. Gelukkig bestaat er zoiets als Google. Nomads biedt de gasten gratis pasta, rijst, thee en koffie aan. Dat scheelt enorm veel! Als je in een hostel slaapt hoef je geen luxe te verwachten, maar ik vind dat toch best oké! Het gebouw zelf is wel behoorlijk vervallen. Het is een oud gebouw en dat kun je goed zien. Mij maakt dat niet zoveel uit maar er zijn wel gasten die er recensies over schrijven. Verder is er hier altijd lawaai, al-tijd. Op het moment dat ik dit schrijf, in de keuken, spelen twee mannen op hun viool (wel heel mooi). Soms is het leuk dat er een beetje lawaai is, zoals nu, maar niet midden in de nacht als er mensen dronken over de gang lallen.

Voor mijn stage werk ik achter de receptie. Het voornaamste wat ik doe is check ins en check outs en het verlengen van verblijven. Daarnaast moet je zorgen dat de dingen die ze gratis aanbieden worden bijgevuld, je sorteert de post en zo zijn er nog wat andere bijtaken. Ook mag ik kick-outs doen. Gasten moeten voor 10 uur uitchecken. Als ze dit niet doen mag ik naar hun kamer om ze te vertellen dat ze toch echt binnen tien minuten zich bij de receptie moeten melden om of uit te checken of te verlengen. Het is een grappige taak. Sommige kamers stinken alleen alsof er al drie jaar een stuk kaas ligt weg te schimmelen. De meeste mensen liggen vaak nog te slapen. Gister moest ik bij iemand langs die alleen op een kamer hoorde te liggen. Dit was dus overduidelijk niet zo. Blijkbaar was hij eenzaam en had wat vrouwelijk gezelschap opgezocht. Ik heb deze week de morning shift gedraaid van 7 tot 3. Dat viel wel tegen. Vroeg opstaan is nou niet bepaald een hobby van me. De eerste twee dagen was ik keurig een kwartier te vroeg, zoals ik gewend ben in Nederland. Kwam er al gauw achter dat ze dat hier niet nodig vinden en gewoon om iets voor 7 uur beginnen. Vooral de eerste werkdagen moest ik bij vlagen steeds aan m’n oude baantje bij de Karwei denken. Je weet waar alles ligt, wat je moet doen en vooral de sfeer was heel anders omdat de humor hier anders is. Ik miste de flauwe grappen en het ouwehoeren. Ook logisch. Zulke dingen komen hier ook. Het heeft wat tijd nodig.

 Foto’s van de dorm 

Het was niet alleen maar leuk deze week. Dat moet ik er wel bij zeggen. Zeker niet in het begin en dan vooral maandag. Na die eerste dag, die best wel leuk was, vond ik het toch wel moeilijk om te wennen in het hostel. Het heeft natuurlijk wel tijd nodig en daar moest ik mezelf ook steeds aan herinneren, maar even netjes gezegd, het was wel klote. Je vraagt je af waar je aan begonnen bent en tegelijk herinner je je weer hoe zo’n mooie kans dit is. Ook kreeg ik ontzettende lieve berichtjes uit Nederland van familie en vrienden. Daar voelde ik me, als ik een momentje had, veel beter door. Zoals van mijn jongste zusje, die zomaar een berichtje stuurde dat ze aan me had gedacht die dag en aan hoe trots ze op me is en hoeveel ze van me houdt. Het liefst ren je dan even gauw naar huis voor een knuffel, maar helaas ben ik geen Jezus dus ik kan niet over water lopen. Laat staan rennen. Ik ben die dag ook in een dormroom geplaatst met twee andere meisjes van de receptie in een gezellige kamer. Daar keek ik wel een beetje naar uit omdat je zo makkelijker in contact komt.

Die dag erna ging gelukkig veel beter. Als je in de keuken gaat zitten komen er vanzelf mensen bij je zitten om te praten. Ik heb een nieuw drankspel geleerd van een paar Aussies en ik ben hier natuurlijk om te leren dus zo’n aanbod kon ik niet afslaan, dat snap je. Voor diegene die het spel Kingen kennen, daar leek het veel op. Tijdens het spel moet je door middel van kaarten bepaalde opdracht uitvoeren of een regel bedenken. Zo was er een regel dat je niet mocht wijzen of naar elkaar mocht kijken. Van 7 tot 8 kun je een gratis drankje krijgen in de keuken maar daarna mag er dus geen alcohol meer gedronken worden in het hostel alleen beneden in de bar. De anderen gingen allemaal stiekem naar een kamer om het spel te vervolgen. Aangezien ik mijn stage graag af wil maken besloot ik toch om maar alleen naar de bar te gaan. Daar werd ik uitgenodigd door een Duitse jongen om een team te vormen tijdens het beerpongen (er was een ‘Amerikaanse studenten’ thema in de bar). Tijdens de tweede ronde zaten we verwikkeld in een spannend spel waarbij we nog maar 1 beercup te gaan hadden. Uiteindelijk mikte ik hem erin. Trots natuurlijk. Helaas verloren we de halve finale. Blijkbaar gaat je richtingsvermogen na een paar spelletjes wat achteruit.

Woensdag leerde ik een ander Nederlands meisje kennen die in het hostel logeert. Die avond hebben we samen met twee anderen in de keuken gezeten. Eén hun was een Koreaanse jongen. Hij had Japanse oogdruppels bij zich voor ‘frisse’ ogen. Hij zei dat ik dat eens moest proberen. Toen ik na een half uur eindelijk de druppels in m’n oog kreeg in plaats van op m’n wang had ik al spijt. Het is een soort mint-spul en het brandde als een gek. Het rook naar kerstbomen en die wil je ook niet in je oog. Na een tijdje, toen het niet meer brandde, snapte ik wel wat hij bedoelde. Je oog voelt heel fris, alsof je er tandpasta in hebt gesmeerd.

Die dag erna zijn we, op de Koreaanse jongen na, met z’n allen naar de National Gallery of Victoria geweest. Dit is een kunstmuseum met stukken uit de oudheid van heel veel verschillende landen, maar ook moderne kunst. Er was zelfs een Nederlands stuk. Die avond in de keuken sprak ik weer met de jongen van de beerpong en hij zocht nog iemand die mee wilde op een trip langs de Great Ocean Road dit weekend. Hij wilde een auto huren maar dit is erg duur in je eentje en ik mag zelf geen auto huren omdat ik geen creditcard heb. Dus we besloten samen te gaan en via Facebook een oproep te plaatsen in een community of er nog twee mensen mee wilden. Na een tijdje hadden we reactie en bestond ons reisgezelschap uit nog een jongen en een meisje uit Duitsland. Collega’s zeiden al dat je je tijdens deze trip je meer in het echte Australië waant dan hier in de stad. Ik hoop natuurlijk een paar kangoeroes en koala’s te spotten, maar misschien stuit ik ook wel een paar slangen of spinnen. Gelukkig zijn die hier niet zo groot. No worries!

Aan het eind van de week kan ik gelukkig zeggen dat ik best wel al gewend ben. Ik zit elke avond in de keuken of in de bar en ontmoet veel nieuwe mensen, wat je van te voren ook hoopt. Het begin is lastig maar het eind is het vast helemaal waard.

Love,

Melissa

P.S. Als je het leuk vind om een ouderwetse brief of kaart te sturen, ik heb hier een adres voor post:

Melissa Mensen, 2 Spencerstreet, 3000 VIC, Melbourne

 

 

Pretty good first day

Beste lezer,

Op het moment dat ik door de douane liep op Schiphol was er heel even iets in mij dat dacht: ‘Waar ben ik aan begonnen..’, want zover weg zijn zonder familie en vrienden was toch wel even slikken. Geprobeerd zo goed als het kon dit uit mijn hoofd te zetten en ongeveer 22 uur later arriveerde ik in Melbourne.

Het eerste deel van de vlucht was met Emirates in een Airbus A380. Wat een ongelofelijk mooi vliegtuig. Ik zou iets meer dan 6 uur in dit vliegtuig doorbrengen en dat was zeker geen straf. Emirates weet wel hoe ze stewardessen moeten uitzoeken want ze waren stuk voor stuk erg knap. Het vliegtuig was van binnen met lichte kleuren ingericht waardoor het vliegtuig wat ruimer leek. Ik zat helemaal achterin naast een man die voor zaken naar Dubai moest. Toen ik tijdens de vlucht opzij keek zag ik op zijn scherm dat hij naar ‘Frozen’ aan het kijken was, wat ik wel aandoenlijk vond. Dit vliegtuig was zowel tijdens de opstijging en de landing erg stil. Helaas kon dit niet gezegd worden over de baby die een paar stoelen voor mij zat te huilen. De radeloze ouders van de baby probeerden hem stil te krijgen door keihard met een rammelaar te rammelen. Zoals je misschien wel vermoedt heb ik tijdens deze vlucht niet echt kunnen slapen. Verder was het eten aan boord voor vliegtuigeten echt prima. Zelfs lekker. Om iets voor 12 waren we op de luchthaven van Dubai en zat 1/3 van mijn vlucht er alweer op.

 

De vlucht vanaf Dubai werd verzorgd door Qantas. Ook zeker niet slecht maar persoonlijk vond ik Emirates mooier. Van te voren zag ik wel een beetje op tegen deze vlucht die 13 uur zou duren. Gelukkig heb ik prima kunnen slapen en toen ik weer op mijn scherm keek hadden we nog maar 2 uur te gaan. Echt een meevaller. Ondertussen moesten we een formulier invullen waarom en hoelang we in Australië verbleven. Twijfelend vroeg ik aan de jongen naast mij welke datum het was, want ik zou toch op vrijdag de 13e landen? Niet dus. Ik landde al op donderdag de 12e, maar dit is niet wat ik aan mijn stagebegeleidster had doorgegeven. Hoe ik bij de 13e kwam weet ik ook niet meer. Op goed geluk ben ik toch naar het hostel gegaan nadat ik feilloos door de douane in Australië kwam. Het was geen probleem dat ik er al eerder was en ik kreeg een andere kamer toegewezen. Het Franse meisje achter de balie gaf me nog een snelle rondleiding. Toch wel moe van de lange reis ben ik om 10 uur al in slaap gevallen.

Die ochtend meldde ik me bij Helen, de manager van het hostel. Ze ontving me erg hartelijk en gaf me als tip mee om beneden naar de MAD Travel Desk te gaan. Dit is de plek waar ze vanuit het hostel excursies verkopen. Het meisje dat daar werkt raadde me een ‘free walking tour’ aan. Deze tour vertrok vanaf de Victoria Liberary en duurde ongeveer 3 uur. Nadat ik een tram had gepakt (je hebt hier een ‘free tram zone’ waar je dus gratis met de tram kan, erg handig!) naar de goede plek, was ik veel te vroeg. Ik besloot even een kijkje te nemen in de reusachtige bibliotheek. Daarna heb ik wat eten gekocht om in het gras naar de straatmuzikanten te luisteren die zo mooi konden zingen.

20160513_124603

Leeszaal in de bibliotheek

Uiteindelijk begon de tour met Desmond, een born and bread Melbournian, die de tour leidde. Hij wist duidelijk erg veel van zijn stad en heeft ons in 3 uur een goed idee gegeven hoe mooi de stad Melbourne is. We eindigden op een plek net over de Yarra River waar je een prachtig uitzicht had op de Skyline van Melbourne. Tijdens deze tocht heb ik een ander Nederlands meisje, Stephanie, leren kennen die uiteindelijk op de hoek bleek te logeren van het hostel waarin ik verblijf. Samen met een andere jongen die ook met de tour mee liep zijn we gaan eten in een Grieks restaurant. Erg leuk om zo andere mensen te leren kennen en zulke tours vindt je in heel veel grote steden wel dus het is absoluut een aanrader. De nacht was helder dus toen Stephanie en ik terug liepen hebben we op straat via een sterrenkijker Jupiter en twee van zijn manen mogen aanschouwen, wat ik zelf wel heel tof vond om te zien!

Helen had al gezegd dat vandaag een goede dag was om naar de bar te gaan die bij het hostel hoort. Is er dan geen goede dag om naar een bar te gaan? 😉 Eigenlijk was ik best moe van de lange dag maar (oké, nadat ik van iemand een bon kreeg voor een gratis shotje) ben ik toch mijn bed uitgestapt en naar de bar gegaan. Hier heb ik ondanks één erg vervelende kerel geen spijt van gekregen. Het meisje wat ik eerder die dag had ontmoet bij de Travel Desk stelde me voor aan een paar collega’s. Door hun vriendelijkheid en enthousiasme kreeg ik zelf ook wat meer vertrouwen dat ik m’n plekje hier wel ga vinden.

Al met al was het zeker een goede eerste dag. Een goede start voor de komende 4 maanden hier.

Love,

Melissa.

 

 

 

 

 

Departure

Beste lezer,

het is zover. Vandaag vertrek ik dan eindelijk naar Australië. Om half 4 ga ik richting mijn eerste stage adres in Melbourne. Op het moment vind ik het nog niet zo heel spannend maar misschien komt dat nog. 

De laatste week heb ik in ieder geval een hele leuke week achter de rug met een paar mooie (soms ietwat uit de hand gelopen) feestjes en een lieve verassing. Je beseft dan toch even extra hoeveel leuke mensen je in die jaren om je heen hebt ‘verzameld’. 

Dus bij deze wil ik iedereen bedanken voor de lieve berichtjes en het succes wensen. Ik hoop dat jullie het net zo leuk gaan vinden om mijn blog te lezen als dat ik het vind om het te schrijven. 

Lijkt het je leuk om een keer te Skypen of te mailen dan kun je me toevoegen: melissamensen_1@hotmail.com. Je kunt me ook volgen via Instagram of Facebook. 😊

Love,

Melissa