IMG_20160725_211545

Time is flying -part two-

Beste lezer,

De laatste keer vertelde ik al over de herinneringen die je maakt als je met z’n allen in een hostel leeft. Sinds ik hier ben, en dat is alweer meer dan twee maanden, heb ik er al zoveel gemaakt. Op een zondag gingen ik met drie anderen eten bij ‘Lentil as Anything’ een ‘pay as you feel’ vegetarisch restaurant in St. Kilda (buitenwijk van Melbourne). Je betaald dus wat jij denkt dat het eten waard is. Het eten was super! De mensen waren zo vriendelijk. Nadat we gegeten hadden liepen we naar de pier om pinguïns te spotten. Schattig, al die kleine pinguïns waggelden achter elkaar aan of zaten tussen de rotsen. Er waren zoveel. Twee pinguïns besloten om onder veel geluid te gaan paren. Weer aangekomen wilden we een film kijken. We zijn allemaal in slaap gevallen tot de nachtreceptionist ons wakker maakte. We kijken hier vaak films samen als we ’s avonds niks te doen hebben. Een keer hadden we een groot kussengevecht in de TV-kamer met alle grote poefen die daar lagen totdat iemand de deur opendeed. Stonden we allemaal met een poef boven ons hoofd, overal schuimballetjes. Dat zijn de beste avonden.

Maar er komt ook een tijd van afscheid nemen. De mensen waarmee ik zo’n leuke dag had in St. Kilda zijn inmiddels allemaal al vertrokken. De eerste die wegging wat ik erg jammer vond was een andere stagiaire en mijn room mate Sophie. Haar laatste avond zijn we uit eten geweest naar een restaurant aan de Southbank. Sinds ik de eerste dag Grieks heb gegeten naar de walking tour heb ik alleen in het hostel gegeten, dus dit was zo fijn. En daarna naar de bar natuurlijk. Een week later moest ik afscheid nemen van Nina en van twee Nederlandse meisjes. Daarna was het een tijdje rustig qua vertrekkende mensen maar de laatste tijd zijn er zoveel mensen weggegaan. Mensen met wie ik al twee maanden optrok. Je went eraan maar ook weer niet. Nog een laatste knuffel en dan weer verder. Je leeft toch elke dag met elkaar in hetzelfde ‘huis’. De snelheid waarmee je sommige mensen leert kennen. Ieder met zijn eigen verhaal. Ik denk dat het één van de dingen is die deze ervaring zo rijk maakt.

IMG_20160717_005013IMG_20160728_00111120160731_135310

Er zijn nog meer dingen om los te laten. De dagen dat je er niet bij bent thuis. Voor de grote dingen maar ook voor de kleine dingen. Mijn zusje is geslaagd voor haar diploma bijvoorbeeld en mijn andere zusje maakt een verre reis in haar eentje. Zo zijn er nog veel meer van dat soort dagen. Grappig, toen mijn zusjes en broertje nog klein waren dacht ik weleens: ‘Hoe zouden ze er over een paar jaar uit zien, wat zouden ze dan doen in hun levens.’ Nu kan ik niets anders zeggen dan dat ik zo ontzettend trots ben op wat ze zijn geworden.

De rest van de familie wordt natuurlijk ook gemist. Net als mijn vrienden. De meidenavondjes, oma’s eten, tv-avondjes en zelfs de discussies haha.

Naast dat er mensen zijn weggegaan zijn er ook mensen weer teruggekomen, zoals Roos. Zij slaapt nu ook in onze dorm. We zijn met vier meiden nu wat resulteert in een rommelige, met kleren bezaaide vloer en lange avonden kletsen terwijl we eigenlijk moeten slapen. Erg gezellig dat wel. De laatste tijd heb ik veel met Cheyenne, Roos en Michel opgetrokken. We trekken de stad in, doen leuke dingen en het mooiste is dat we de hele tijd stomme grappen kunnen maken. En er is altijd tijd voor een wijntje. Of twee.

Mijn laatste maand in Melbourne gaat alweer in. Ik zeg het de hele tijd maar de tijd gaat zo snel. Wat is Melbourne een leuke stad om te verkennen, zelfs in de winter. Er heerst een hele relaxte sfeer. Ik hoop ooit nog een keer in de zomer terug te kunnen komen. Voor nu ga ik genieten van mijn laatste maand hier. Straks kan ik een maand lang door Australië reizen en het beste van alles is dat ik mijn broertje in Sydney van het vliegveld kan halen om 3 weken samen te reizen!

Lots of love from Australia,

Melissa

20160708_173747

Time is flying -part one-

 

Beste lezer,

Ongeveer twee maanden geleden stapte ik in het vliegtuig naar de andere kant van de wereld. Niet helemaal realiserend wat me te wachten stond en waar ik precies terecht zou komen. Ik keek er al zo lang naar uit en nu zijn er alweer twee maanden omgevlogen. De eerste Skype-gesprekken zijn gevoerd en de eerste kaartjes zijn ontvangen. Het is zo leuk om post te krijgen. Bedankt daarvoor! De eerste kaartjes hier zijn ook de deur uit.

Er is eigenlijk geen dag saai. Ook een van de redenen waarom ik al een poos niks gepost heb. Plus het feit dat ik erg goed ben in dingen uitstellen ondanks dat ik het heel leuk vind om te schrijven.

Waarschijnlijk post ik mijn verhaal in delen de komende dag zodat het niet te lang word. Er is zoveel te vertellen. De stage gaat tot nu toe goed voor mijn gevoel. Ik heb mijn eerste beoordeling gehad en die was erg positief. Het werk is meestal ook leuk om te doen. Natuurlijk gebeuren er wel eens dingen die niet zo goed gaan of gasten die helaas niet in een hostel thuis horen. Zo mocht ik voor het eerst twee uur alleen zijn tijdens mijn ochtendshift in de derde week dat ik hier werkte. Eerst liet ik tijdens een handeling die ik normaal vaak genoeg had gedaan een reservering verdwijnen en vervolgens moest ik een van de gasten vertellen dat hij zijn verblijf niet kon verlengen omdat hij betrapt was met het stelen van eten. Hij ontkende natuurlijk maar ik was degene die hem had betrapt dus ik wist dat het wel waar was. Vervolgens kreeg ik zijn keycard naar me toe gesmeten. Dat was niet echt een goed begin. Gelukkig kreeg ik in die periode daarna wel steeds meer zelfvertrouwen en heb ik er nu minder moeite mee om strenger te zijn tegen gasten. Het blijft niet echt mijn ding maar het hoort er nu eenmaal bij.

Nadat ik de eerste weken was ingewerkt mocht ik afwisselend naast de ochtendshift ook de middagshift draaien. Die shift is van 3 tot 11 en is vaak rustiger dan de ochtendshift. Dit is soms voordelig maar het kan ook nadelig zijn omdat de tijd minder snel gaat. Ook moet je tijdens de middagshift mensen op alcohol controleren. Het is namelijk een dry-hostel geworden sinds kort en er mag niet meer gedronken worden in de kamers of in de keuken tot ontevredenheid van de gasten. Dat is niet echt een leuke taak. Zeker niet omdat je de mensen leert kennen en je wilt geen spelbreker zijn.

Van de 8 receptionisten die hier nu werken zijn er 4 Nederlands. We nemen het hier een beetje over haha. Het is wel makkelijk als ik samen met één van hun moet werken. Ik weet nog de eerste dag dat ik met de Nederlandse jongens moest werken en ze van die lekkere typische Nederlandse humor hadden en ik was zo blij. Alsof ik weer een beetje thuis was.

Management is hier echt super. Als je gewoon je werk goed doet zijn ze best heel flexibel met dingen. Bovendien doen ze gewoon mee in de bar beneden tijdens feesten. Laatst hadden we een benefietavond georganiseerd in de bar en hebben we met z’n allen gefeest tot laat in de avond. Toen ik hier kwam zei de assistent manager al dat ze hier een ‘work hard, play hard’ mentaliteit hebben. 

In het begin stond ik om 6 uur op voor mijn ochtendshift van 7 uur maar dat is inmiddels ook veranderd naar kwart voor 7. Want elke avond is een geschikte avond voor de bar, ook als je die dag erna om 7 uur moet beginnen. Ze noemen me al party-intern.

De avondjes in de bar.. Er zijn er misschien teveel, maar zo leuk. Het is alleen niet nodig om al die avonden te beschrijven, aangezien dit een openbare blog is.😉 Meestal gaan we gewoon naar de bar die bij het hostel hoort. Ik ben nog maar twee keer echt op stap geweest in de stad. Gisteravond toevallig naar een leuke bar op de hoek van Queensstreet en vorige week ben ik naar een Spaanse club geweest die heel leuk was. We hebben de hele avond gedanst en ik denk dat ik wel kan zeggen dat dat één van de leukste avonden was die ik hier tot nu heb gehad.

En we hadden Cheyenne’s ‘birthdayweek’. Zij is de andere Nederlandse stagiaire. In plaats van een verjaardag had ze een week om haar verjaardag te vieren. We zijn bijna elke avond uit geweest. Aan het eind van de week was iedereen gesloopt en zondag, op de echte verjaardag, was ik ziek en lag de rest op bed. We zijn nog wel met z’n tweeën uit eten geweest als verjaardagscadeau.

Veel mensen die hier in het hostel verblijven zijn hier voor een langere tijd. Dat is één van de dingen die het leven hier ook leuk maakt. Er wordt niet buitengesloten en iedereen mag mee. Je leert mensen snel beter kennen. Iedereen heeft weer zijn eigen unieke karakter en dit leidt weer tot nieuwe dingen. Zo heeft iemand de moeite genomen om me de beginselen van het gitaar spelen te leren. Ik heb gezongen samen met een meisje terwijl zij op haar gitaar speelde. Dingen die ik thuis niet zo snel zou doen. Zeker niet in het openbaar, maar iedereen doet hier zijn ding.

Samen maken we er wat van. Het is gek maar zeker met de mensen die langer blijven word je een soort ‘familie’. Je sleept elkaar er doorheen als iemand een mindere dag heeft en je maakt herinneringen die je weer mee naar huis kunt nemen als het avontuur weer is afgelopen.

Love,

Melissa

20160522_102331

Great Ocean Road

Het weekend van 21 en 22 mei heb ik samen met twee anderen de Great Ocean Road trip gemaakt. Dit is een prachtige route langs de zuidkust van Australië. De weg is meer dan 240 kilometer lang en in 1919 door soldaten aangelegd die terug kwamen van de Eerste Wereldoorlog. Doordat de Great Ocean Road gewijd werd aan de slachtoffers van WW1 is dit het grootste oorlogsmonument voor slachtoffers van deze oorlog.

Langs deze weg kun je onder meer de beroemde Twaalf Apostelen bewonderen, koala’s en kangoeroes spotten en ondertussen geniet je van het prachtige uitzicht.

20160521_154444

De auto die we gehuurd hadden

 Zaterdag

Om 8 uur konden we de auto ophalen bij de car rental dus liepen Hendrik (van de beerpong) en ik om half 8 bepakt en bezakt die kant op. Hier zouden we ook onze medereizigers ontmoeten. Althans, dat was de bedoeling. Het meisje, Angelica, kwam al snel maar de jongen, ik weet zijn naam niet, was nergens te bekennen. Erg vervelend, want Hendrik had ook voor hem gereserveerd op de plek waar we zouden overnachten. Je krijgt je geld alleen terug als je 24 uur van te voren afzegt en dat kon toen niet meer. Blijkbaar dacht de jongen dat hij er om 8 uur in de avond moest zijn in plaats van in de ochtend. Achteraf had hij zelf ook wel door dat het een beetje raar is om pas om 8 uur in de avond te gaan rijden. Na een uur wachten besloten we toch maar zonder hem te gaan.

Ondanks dat begonnen we enthousiast aan de trip. Gelukkig voor de anderen zat ik niet achter het stuur. Onderweg waren de grappen over Duitsers die kuilen graven op het strand en Nederlandse kaaskoppen niet aan te slepen. Ergens hadden Hendrik en ik besloten dat we elkaar wel voor de grap konden afzeiken zonder dat er iemand echt beledigd zou raken. Het soort humor wat ik wel kan waarderen. Het duurde nog wel even voordat we onze eerste stop zouden bereiken dus hadden we onderweg ook nog genoeg tijd om Angelica beter te leren kennen. 

Na anderhalf uur bereikten we onze eerste stop in het surfersstadje Torquay. Een plek die tegelijk met de surfindustrie steeg en in bezit is van het wereldberoemde Bells Beach. Dat het surfen hier bekend is konden we merken toen we tijdens een picknick, ondanks het frisse weer, uitkeken over een zee waar nog steeds mensen fanatiek aan het surfen waren.

Vervolgens reden we naar Anglesea. Ergens tussen Torquay en Anglesea begint officieel de Great Ocean Road. Anglesea was naar mijn mening één van de mooiste stops. Het koste wat moeite om de juiste plek te vinden vanwege alle zandweggetjes. Nadat we over een hekje waren geklommen stonden we op een klif te kijken naar de zee flink wat meters onder ons. Niet erg veilig. We zijn maar weer terug gegaan en verder gereden tot we het punt bereikten waar we naartoe wilden. In eerste instantie was er niet veel bijzonders te zien toen we op een strand terechtkwamen met veel zeewier en een klif waar je dus helemaal niet op kon komen, zoals wij wel gedacht hadden. Hendrik wou toch graag langs de rotsen klimmen om te kijken of er toch een mogelijkheid was om die plek te bereiken. Ik ben uiteindelijk helemaal meegegaan tot het eindpunt en ik ben zo blij dat ik dit heb gedaan. We kwamen terecht op een supermooi strand waar helemaal niemand was. Uiteindelijk heeft hij het helemaal tot de top beklommen maar ik vond het strand veel te mooi. Als ik de tijd had gehad was ik daar de hele middag gebleven, maar de Great Ocean Road had nog veel meer te bieden. Na een tijdje moesten we toch echt weer terug om Angelica op te zoeken die foto’s aan het maken was vanaf het eerste strand en trokken we verder naar Lorne.

Onderweg zijn we ook vaak een keer gestopt om even van het uitzicht te genieten. Deze plekken worden steeds aangegeven langs de weg en zijn zeker de moeite waard om even uit te stappen. Aangekomen in Lorne hebben we geluncht aan het strand en hebben we uitgezocht via een soort VVV-kantoor waar je hier het beste kangoeroes kunt spotten. Het begon al erg laat te worden en het liefst wilden we voor het donker in Port Cambell zijn waar we gingen overnachten, daarom zijn we direct vanuit Lorne naar Port Cambell gereden. We zijn nog wel een paar keer gestopt onderweg als er weer een punt kwam waar je een mooi uitzicht had. Ondertussen had ik in de auto moeite om m’n ogen open te houden. Sowieso word ik van het zitten in een rijdende auto slaperig maar aangezien ik vrijdagnacht de hele nacht had doorgehaald was dit waarschijnlijk de reden waarom ik zo moe werd. Het was veel te gezellig geweest die avond ervoor en tegen beter weten in ben ik gebleven tot het eind. Ik wilde persé niet in slaap vallen dus elke keer als m’n ogen dichtvielen schoot ik weer overeind. Wat er blijkbaar nogal lachwekkend uitzag. We hebben het niet gered om voor het donker in Port Cambell te komen maar we werden onderweg wel getrakteerd op een prachtige zonsondergang. Alsof je recht in een vuurzee rijdt. Ik had nog nooit zo’n mooie zonsondergang gezien.

Uiteindelijk waren we dan in Port Cambell. Ons hostel hadden we gelukkig snel gevonden. In vergelijking met het hostel waar ik werk was deze echt brandschoon en overduidelijk in een betere staat qua gebouw. Wel veel saaier. Die avond hebben we na het eten gepraat en kaartspelletjes gespeeld. Eerst wilden we nog naar de winkel om een fles wijn te halen maar die was al dicht. Misschien maar beter ook, want door slaapgebrek en kou was ik aan het eind van de avond hartstikke verkouden. Tsja, eigen schuld. Het enige voordeel was dat ik, toen we eenmaal op bed lagen, direct in slaap ben gevallen.

Zondag

Vroeg in de morgen stonden we te kijken naar het uitzicht over Port Cambell. Het was nog stil en de zon was net op. Heerlijk. Die dag ervoor hadden we veel dingen overgeslagen en bewaard voor vandaag. We keken uit naar een volle dag vol met nieuwe plekken. Onze eerste stop van die dag was de London Bridge. Ook een erg mooi punt van de Great Ocean Road! Indrukwekkend om te zien hoe de golven tegen de rotsen aan slaan en hoeveel tinten blauw water kan hebben. Hier zijn we dan ook een tijdje gebleven. Daarna reden we terug naar de 12 Apostelen. Het is natuurlijk één van de bekendste dingen langs de Great Ocean Road maar ik vond het niet specialer dan de London Bridge. Die was eigenlijk nog wel mooier om te zien. Daarna moesten we een flink stuk rijden naar Cape Otway, waar we koala’s hoopten te gaan zien. Gister hadden we dit punt afgesneden omdat je voor Cape Otway naar het uiterste puntje moet rijden en we een snellere route hadden gekozen. Nu hadden we tijd om ook hier langs te rijden. Na een tijdje hier rond te hebben gereden hadden we niet veel hoop meer om koala’s te zien. Ze waren nergens te bekennen. Opeens zag Hendrik één in de boom zitten. Enthousiast stapten hij en Angelica uit terwijl ik nog steeds zat te turen maar geen koala zag. Toen ik uiteindelijk bekende dat ik hem niet zag bleek ik de hele tijd naar de verkeerde boom te hebben gekeken. Vandaar. Na de eerste koala te hebben gezien kwamen we er meer tegen. Super leuk om ze in het wild te zien. Ze staren je aan vanaf hun plekje in de boom en gaan gewoon rustig door met niksen.

Vanuit Cape Otway gingen we weer naar Lorne. Ik had intussen in de Lonely Planet gelezen dat Anglesea (waar we die dag ervoor ook waren geweest) een golfbaan had waar je kangoeroes kon zien, dus stopten we in Lorne alleen om naar Teddies lookout te gaan. Waarvandaan je dit uitzicht hebt op de Great Ocean Road:

20160522_145430.jpg

 

We wilden hier ook wat gaan eten, dus hadden we ons geïnstalleerd op één van de picknicktafels. Een paar zwart-witte vogels (zwartrugfluitvogels) waren het hier echter niet mee eens. Ze omsingelden ons (geen grap) en begonnen rare geluiden te maken. Angelica had al eerder een aanvaring gehad met deze agressieve vogelsoort en waarschuwde ons dat ze soms echt aanvallen. We probeerden eerst gewoon door te eten en geen aandacht aan ze te schenken. Ik moest aan m’n moeder denken die erg bang is voor vogels en waarschijnlijk allang gillend naar de auto was gerend en grinnikte stiekem een beetje om deze gedacht (sorry mams). Toch gingen we maar ergens anders zitten. Terwijl ik tegen de anderen zei dat we op deze nieuwe plek toch een beter uitzicht hadden doemde achter ons weer diezelfde vogel op. Hij maakte een krijsend geluid en jawel daar kwamen ook zijn vriendjes weer aan. Opgejaagd door vogels hebben we in de auto gegeten. Dan te bedenken dat ik in de stad nog een foto had gemaakt van de vogel omdat ik hem zo mooi vond.

De golfbaan in Anglesea was onze laatste stop, want Hendrik had nog een vliegtuig te halen dus we moesten om 6 uur terug zijn in Melbourne. Ik had verwacht dat we ze van dichtbij konden zien maar helaas kon je niet de golfbaan zomaar oplopen. Vanachter een hek hebben we toch deze dieren ook even kunnen bewonderen. Ze hupten ongestoord tussen de golfkarren door. Ik denk dat je zoiets alleen in Australië kunt zien. Een golfbaan vol met kangoeroes.

Nadat we in Melbourne eindelijk een parkeerplaats hadden gevonden bij de car rental namen we afscheid. Grappig dat je twee dagen met mensen kunt optrekken en een leuke tijd kunt hebben wetende dat je elkaar daarna waarschijnlijk nooit weer spreekt. De Great Ocean Road vond ik fantastisch. Zeker aan te raden! Je zou dit met gemak over een week kunnen verspreiden denk ik. De hele weg was zo bijzonder. De stad kan soms erg verstikkend zijn en ik merkte dat ik heb genoten van de rust en stilte die de stad niet heeft. Zou zo nog een keer teruggaan want er was nog genoeg te zien.

Love,

Melissa

P.s. helaas is de WIFI hier heel slecht en kreeg ik de foto’s lang niet allemaal geüpload dus ik zet ze op Facebook🙂

2 Spencer Street, 3000 VIC Melbourne, Australia

20160513_115718

A week in Melbourne

Beste lezer,

De eerste week in Australië zit er alweer op. Een lange week, maar uiteindelijk wel een super week. Het leek me wel leuk om eerst kort te vertellen hoe het te werk gaat in een hostel en wat ik moet doen voor mijn stage.

Het wonen in een hostel vond ik erg wennen. Vooral hoe het er in de keuken aan toe gaat. Als je eten koopt bewaar je dit in een boodschappentas in een grote koelkast. Deze tas moet je labelen met je naam en hoelang je blijft, anders wordt het weggegooid. Het duurde even voordat ik dit doorhad want niemand had me dit uitgelegd. Gelukkig bestaat er zoiets als Google. Nomads biedt de gasten gratis pasta, rijst, thee en koffie aan. Dat scheelt enorm veel! Als je in een hostel slaapt hoef je geen luxe te verwachten, maar ik vind dat toch best oké! Het gebouw zelf is wel behoorlijk vervallen. Het is een oud gebouw en dat kun je goed zien. Mij maakt dat niet zoveel uit maar er zijn wel gasten die er recensies over schrijven. Verder is er hier altijd lawaai, al-tijd. Op het moment dat ik dit schrijf, in de keuken, spelen twee mannen op hun viool (wel heel mooi). Soms is het leuk dat er een beetje lawaai is, zoals nu, maar niet midden in de nacht als er mensen dronken over de gang lallen.

Voor mijn stage werk ik achter de receptie. Het voornaamste wat ik doe is check ins en check outs en het verlengen van verblijven. Daarnaast moet je zorgen dat de dingen die ze gratis aanbieden worden bijgevuld, je sorteert de post en zo zijn er nog wat andere bijtaken. Ook mag ik kick-outs doen. Gasten moeten voor 10 uur uitchecken. Als ze dit niet doen mag ik naar hun kamer om ze te vertellen dat ze toch echt binnen tien minuten zich bij de receptie moeten melden om of uit te checken of te verlengen. Het is een grappige taak. Sommige kamers stinken alleen alsof er al drie jaar een stuk kaas ligt weg te schimmelen. De meeste mensen liggen vaak nog te slapen. Gister moest ik bij iemand langs die alleen op een kamer hoorde te liggen. Dit was dus overduidelijk niet zo. Blijkbaar was hij eenzaam en had wat vrouwelijk gezelschap opgezocht. Ik heb deze week de morning shift gedraaid van 7 tot 3. Dat viel wel tegen. Vroeg opstaan is nou niet bepaald een hobby van me. De eerste twee dagen was ik keurig een kwartier te vroeg, zoals ik gewend ben in Nederland. Kwam er al gauw achter dat ze dat hier niet nodig vinden en gewoon om iets voor 7 uur beginnen. Vooral de eerste werkdagen moest ik bij vlagen steeds aan m’n oude baantje bij de Karwei denken. Je weet waar alles ligt, wat je moet doen en vooral de sfeer was heel anders omdat de humor hier anders is. Ik miste de flauwe grappen en het ouwehoeren. Ook logisch. Zulke dingen komen hier ook. Het heeft wat tijd nodig.

 Foto’s van de dorm 

Het was niet alleen maar leuk deze week. Dat moet ik er wel bij zeggen. Zeker niet in het begin en dan vooral maandag. Na die eerste dag, die best wel leuk was, vond ik het toch wel moeilijk om te wennen in het hostel. Het heeft natuurlijk wel tijd nodig en daar moest ik mezelf ook steeds aan herinneren, maar even netjes gezegd, het was wel klote. Je vraagt je af waar je aan begonnen bent en tegelijk herinner je je weer hoe zo’n mooie kans dit is. Ook kreeg ik ontzettende lieve berichtjes uit Nederland van familie en vrienden. Daar voelde ik me, als ik een momentje had, veel beter door. Zoals van mijn jongste zusje, die zomaar een berichtje stuurde dat ze aan me had gedacht die dag en aan hoe trots ze op me is en hoeveel ze van me houdt. Het liefst ren je dan even gauw naar huis voor een knuffel, maar helaas ben ik geen Jezus dus ik kan niet over water lopen. Laat staan rennen. Ik ben die dag ook in een dormroom geplaatst met twee andere meisjes van de receptie in een gezellige kamer. Daar keek ik wel een beetje naar uit omdat je zo makkelijker in contact komt.

Die dag erna ging gelukkig veel beter. Als je in de keuken gaat zitten komen er vanzelf mensen bij je zitten om te praten. Ik heb een nieuw drankspel geleerd van een paar Aussies en ik ben hier natuurlijk om te leren dus zo’n aanbod kon ik niet afslaan, dat snap je. Voor diegene die het spel Kingen kennen, daar leek het veel op. Tijdens het spel moet je door middel van kaarten bepaalde opdracht uitvoeren of een regel bedenken. Zo was er een regel dat je niet mocht wijzen of naar elkaar mocht kijken. Van 7 tot 8 kun je een gratis drankje krijgen in de keuken maar daarna mag er dus geen alcohol meer gedronken worden in het hostel alleen beneden in de bar. De anderen gingen allemaal stiekem naar een kamer om het spel te vervolgen. Aangezien ik mijn stage graag af wil maken besloot ik toch om maar alleen naar de bar te gaan. Daar werd ik uitgenodigd door een Duitse jongen om een team te vormen tijdens het beerpongen (er was een ‘Amerikaanse studenten’ thema in de bar). Tijdens de tweede ronde zaten we verwikkeld in een spannend spel waarbij we nog maar 1 beercup te gaan hadden. Uiteindelijk mikte ik hem erin. Trots natuurlijk. Helaas verloren we de halve finale. Blijkbaar gaat je richtingsvermogen na een paar spelletjes wat achteruit.

Woensdag leerde ik een ander Nederlands meisje kennen die in het hostel logeert. Die avond hebben we samen met twee anderen in de keuken gezeten. Eén hun was een Koreaanse jongen. Hij had Japanse oogdruppels bij zich voor ‘frisse’ ogen. Hij zei dat ik dat eens moest proberen. Toen ik na een half uur eindelijk de druppels in m’n oog kreeg in plaats van op m’n wang had ik al spijt. Het is een soort mint-spul en het brandde als een gek. Het rook naar kerstbomen en die wil je ook niet in je oog. Na een tijdje, toen het niet meer brandde, snapte ik wel wat hij bedoelde. Je oog voelt heel fris, alsof je er tandpasta in hebt gesmeerd.

Die dag erna zijn we, op de Koreaanse jongen na, met z’n allen naar de National Gallery of Victoria geweest. Dit is een kunstmuseum met stukken uit de oudheid van heel veel verschillende landen, maar ook moderne kunst. Er was zelfs een Nederlands stuk. Die avond in de keuken sprak ik weer met de jongen van de beerpong en hij zocht nog iemand die mee wilde op een trip langs de Great Ocean Road dit weekend. Hij wilde een auto huren maar dit is erg duur in je eentje en ik mag zelf geen auto huren omdat ik geen creditcard heb. Dus we besloten samen te gaan en via Facebook een oproep te plaatsen in een community of er nog twee mensen mee wilden. Na een tijdje hadden we reactie en bestond ons reisgezelschap uit nog een jongen en een meisje uit Duitsland. Collega’s zeiden al dat je je tijdens deze trip je meer in het echte Australië waant dan hier in de stad. Ik hoop natuurlijk een paar kangoeroes en koala’s te spotten, maar misschien stuit ik ook wel een paar slangen of spinnen. Gelukkig zijn die hier niet zo groot. No worries!

Aan het eind van de week kan ik gelukkig zeggen dat ik best wel al gewend ben. Ik zit elke avond in de keuken of in de bar en ontmoet veel nieuwe mensen, wat je van te voren ook hoopt. Het begin is lastig maar het eind is het vast helemaal waard.

Love,

Melissa

P.S. Als je het leuk vind om een ouderwetse brief of kaart te sturen, ik heb hier een adres voor post:

Melissa Mensen, 2 Spencerstreet, 3000 VIC, Melbourne

 

 

20160513_172750

Pretty good first day

Beste lezer,

Op het moment dat ik door de douane liep op Schiphol was er heel even iets in mij dat dacht: ‘Waar ben ik aan begonnen..’, want zover weg zijn zonder familie en vrienden was toch wel even slikken. Geprobeerd zo goed als het kon dit uit mijn hoofd te zetten en ongeveer 22 uur later arriveerde ik in Melbourne.

Het eerste deel van de vlucht was met Emirates in een Airbus A380. Wat een ongelofelijk mooi vliegtuig. Ik zou iets meer dan 6 uur in dit vliegtuig doorbrengen en dat was zeker geen straf. Emirates weet wel hoe ze stewardessen moeten uitzoeken want ze waren stuk voor stuk erg knap. Het vliegtuig was van binnen met lichte kleuren ingericht waardoor het vliegtuig wat ruimer leek. Ik zat helemaal achterin naast een man die voor zaken naar Dubai moest. Toen ik tijdens de vlucht opzij keek zag ik op zijn scherm dat hij naar ‘Frozen’ aan het kijken was, wat ik wel aandoenlijk vond. Dit vliegtuig was zowel tijdens de opstijging en de landing erg stil. Helaas kon dit niet gezegd worden over de baby die een paar stoelen voor mij zat te huilen. De radeloze ouders van de baby probeerden hem stil te krijgen door keihard met een rammelaar te rammelen. Zoals je misschien wel vermoedt heb ik tijdens deze vlucht niet echt kunnen slapen. Verder was het eten aan boord voor vliegtuigeten echt prima. Zelfs lekker. Om iets voor 12 waren we op de luchthaven van Dubai en zat 1/3 van mijn vlucht er alweer op.

 

De vlucht vanaf Dubai werd verzorgd door Qantas. Ook zeker niet slecht maar persoonlijk vond ik Emirates mooier. Van te voren zag ik wel een beetje op tegen deze vlucht die 13 uur zou duren. Gelukkig heb ik prima kunnen slapen en toen ik weer op mijn scherm keek hadden we nog maar 2 uur te gaan. Echt een meevaller. Ondertussen moesten we een formulier invullen waarom en hoelang we in Australië verbleven. Twijfelend vroeg ik aan de jongen naast mij welke datum het was, want ik zou toch op vrijdag de 13e landen? Niet dus. Ik landde al op donderdag de 12e, maar dit is niet wat ik aan mijn stagebegeleidster had doorgegeven. Hoe ik bij de 13e kwam weet ik ook niet meer. Op goed geluk ben ik toch naar het hostel gegaan nadat ik feilloos door de douane in Australië kwam. Het was geen probleem dat ik er al eerder was en ik kreeg een andere kamer toegewezen. Het Franse meisje achter de balie gaf me nog een snelle rondleiding. Toch wel moe van de lange reis ben ik om 10 uur al in slaap gevallen.

Die ochtend meldde ik me bij Helen, de manager van het hostel. Ze ontving me erg hartelijk en gaf me als tip mee om beneden naar de MAD Travel Desk te gaan. Dit is de plek waar ze vanuit het hostel excursies verkopen. Het meisje dat daar werkt raadde me een ‘free walking tour’ aan. Deze tour vertrok vanaf de Victoria Liberary en duurde ongeveer 3 uur. Nadat ik een tram had gepakt (je hebt hier een ‘free tram zone’ waar je dus gratis met de tram kan, erg handig!) naar de goede plek, was ik veel te vroeg. Ik besloot even een kijkje te nemen in de reusachtige bibliotheek. Daarna heb ik wat eten gekocht om in het gras naar de straatmuzikanten te luisteren die zo mooi konden zingen.

20160513_124603

Leeszaal in de bibliotheek

Uiteindelijk begon de tour met Desmond, een born and bread Melbournian, die de tour leidde. Hij wist duidelijk erg veel van zijn stad en heeft ons in 3 uur een goed idee gegeven hoe mooi de stad Melbourne is. We eindigden op een plek net over de Yarra River waar je een prachtig uitzicht had op de Skyline van Melbourne. Tijdens deze tocht heb ik een ander Nederlands meisje, Stephanie, leren kennen die uiteindelijk op de hoek bleek te logeren van het hostel waarin ik verblijf. Samen met een andere jongen die ook met de tour mee liep zijn we gaan eten in een Grieks restaurant. Erg leuk om zo andere mensen te leren kennen en zulke tours vindt je in heel veel grote steden wel dus het is absoluut een aanrader. De nacht was helder dus toen Stephanie en ik terug liepen hebben we op straat via een sterrenkijker Jupiter en twee van zijn manen mogen aanschouwen, wat ik zelf wel heel tof vond om te zien!

Helen had al gezegd dat vandaag een goede dag was om naar de bar te gaan die bij het hostel hoort. Is er dan geen goede dag om naar een bar te gaan?😉 Eigenlijk was ik best moe van de lange dag maar (oké, nadat ik van iemand een bon kreeg voor een gratis shotje) ben ik toch mijn bed uitgestapt en naar de bar gegaan. Hier heb ik ondanks één erg vervelende kerel geen spijt van gekregen. Het meisje wat ik eerder die dag had ontmoet bij de Travel Desk stelde me voor aan een paar collega’s. Door hun vriendelijkheid en enthousiasme kreeg ik zelf ook wat meer vertrouwen dat ik m’n plekje hier wel ga vinden.

Al met al was het zeker een goede eerste dag. Een goede start voor de komende 4 maanden hier.

Love,

Melissa.

 

 

 

 

 

Australië kaart

Departure

Beste lezer,

het is zover. Vandaag vertrek ik dan eindelijk naar Australië. Om half 4 ga ik richting mijn eerste stage adres in Melbourne. Op het moment vind ik het nog niet zo heel spannend maar misschien komt dat nog. 

De laatste week heb ik in ieder geval een hele leuke week achter de rug met een paar mooie (soms ietwat uit de hand gelopen) feestjes en een lieve verassing. Je beseft dan toch even extra hoeveel leuke mensen je in die jaren om je heen hebt ‘verzameld’. 

Dus bij deze wil ik iedereen bedanken voor de lieve berichtjes en het succes wensen. Ik hoop dat jullie het net zo leuk gaan vinden om mijn blog te lezen als dat ik het vind om het te schrijven. 

Lijkt het je leuk om een keer te Skypen of te mailen dan kun je me toevoegen: melissamensen_1@hotmail.com. Je kunt me ook volgen via Instagram of Facebook. 😊

Love,

Melissa